Iris van Bennekom

Het is bijna 18 jaar geleden dat ik kwam werken bij wat toen nog NP/CF werd genoemd. Gedurende 8 jaar mocht ik directeur van deze prachtige organisatie zijn.

Een hele mooie periode in mijn werkzaam leven, waarin ik veel geleerd heb. We zijn 10 jaar verder na mijn vertrek en in die tussentijd heeft de tijd niet stil gestaan. Daarmee zijn mijn herinneringen aan de NPCF ook beelden uit een ver verleden geworden en staan ongetwijfeld ver af van de huidige federatie en haar activiteiten. Toch zijn sommige beelden het wellicht waard om nog eens aan terug te denken.

Mijn eerste kennismaking met de NP/CF was voor mij verrassend. Want het ging niet alleen over ideologie, maar er was veel feitelijke kennis en expertise. Vooral op het gebied van kwaliteit, informatievoorziening en rechtspositie van de patiënt. Hoe deze kennis gecombineerd met de waaier aan ervaringsdeskundigheid te verzilveren in zichtbare invloed en wapenfeiten; dat was nog een uitdaging. Die handschoen namen we op. En binnen twee jaar tijd kantelde het beeld van een goedbedoelende maar verdeelde federatie naar een organisatie die in gezamenlijkheid het belang met een doordachte strategie voor het voetlicht wist te brengen. Hiertoe waren wel offers gebracht en scherpe keuzes gemaakt over doel, inhoud en structuur van de federatie. De ALV waarin dit alles beklonken werd zal mij altijd bijblijven. Zoveel betrokken mensen, die allemaal deelbelangen hadden, maar op dat moment één gezamenlijk doel : het patiëntenperspectief moest op de kaart!

Daar was inderdaad haast bij, want duidelijk was dat het zorgstelsel drastisch zou gaan wijzigen. En als we er niet als de kippen bij zouden zijn, gebeurde het zonder ons. Bij mijn komst was dit gevoel voor urgentie nog niet zo groot. Zoals gezegd de focus lag op kwaliteit, informatie en rechtspositie. Het systeem was in de beleving van velen goed geregeld in de AWBZ. Na een bijeenkomst waarin een SER advies werd toegelicht, ging het licht aan. Het kon niet waar zijn dat dit allemaal zonder ons bedacht was…. Dus hard aan de slag voor een eigen perspectief en standpunten. Dat viel niet mee, want het kon geen politiek gekleurd verhaal worden en een objectieve visie bestaat niet. Grootste struikelblok was de wijze van premieheffing; inkomensafhankelijk of nominaal. We gingen voor maximale solidariteit én maximale keuzevrijheid; en dat is in zichzelf onverenigbaar. Het resultaat werd demeetlat voor een gezond stelsel! Slechts 1 A4, dat ons heel veel waardering en respect heeft gebracht. Het was een bewogen tijd, maar zowel binnen de federatie als in het politiek krachtenveld bleven we recht overeind op basis van ons eenvoudig maar goed doordacht instrument…. En kregen daarmee een niet meer weg te denken in alle discussie over de zorg.

We, dat was het unieke aan de NPCF. Het was zeker niet zo dat we het allemaal eens waren en dat we de mening van eenieder konden vertegenwoordigen. Maar we stonden allen voor een perspectief. We is een klein woord, dat ik bewust heb gebruikt omdat er zoveel mensen achter schuil gaan. Vrijwilligers, ervaringsdeskundigen, lidorganisaties, besturen en collega’s op het bureau; allemaal mensen met grote inzet en betrokkenheid en een heel groot en warm hart! Ik heb aan al deze mensen hele mooie en dierbare herinneringen, te veel om p te noemen. Het mooiste is dat het niet bij deze herinneringen is gestopt, “we” zijn nog veel groter en belangrijker geworden. Nog meer mensen zijn zich in gaan zetten voor het belang van de patiënt, in nieuwe meer eigentijdse vormen. Het succes mag er zijn en bij het jubileum van Patiëntenfederatie Nederland hoort een groot compliment aan allen die zich hiervoor inzetten. Ik wil iedereen van harte feliciteren en een prachtig jubileumjaar toewensen. Ik heb eigenlijk nog wel een wens; ik zou graag zien dat ook de stem van kwetsbare ouderen een prominente plek krijgt….

Iris van Bennekom