1992:
Trouwe medewerkers
Trouwe medewerkers

‘Het is hier nooit saai’

‘Het werk van de patiëntenorganisaties heeft mijn hart. Belangenbehartiging is ontzettend belangrijk voor patiënten’, zegt Ien de Heer, die zelf een chronische ziekte heeft. Ze werkt al 25 jaar bij ons. ‘Ik ben er trots op dat we zo’n professionele organisatie zijn geworden.’ De andere trouwe medewerkers, Ingrid Alberti (receptionist), Vincent Vis (controller) en Truus Veldhuijzen (communicatieadviseur), beamen dit.

ingrid alberti 2

Ingrid Alberti

Truus: ‘Door die professionalisering en een sterk optreden in media hebben we echt invloed. En we richten ons steeds meer direct op patiënten, zodat zij de regie over hun zorg kunnen nemen.’ Ingrid: ‘Dat andere partijen niet om ons heen kunnen, is ook te danken aan stevige directeuren; vrouwen met lef die zeggen waar het op staat.’

truus veldhuijzen

Truus Veldhuijzen

‘Het is hier nooit saai. Filmploegen die binnenkomen, een roodgloeiende telefoon als er weer wat aan de hand is in de zorg …’ Zelfs de financiële administratie is dynamisch. Vincent: ‘We zijn een projectorganisatie, waar geldstromen telkens anders lopen.’ Terugkijkend vallen ook fysieke veranderingen op. Ien die als receptioniste begon, zat op de Jacobistraat achter een glazen schuifloket, waar bezoekers moesten aankloppen; ‘het krokettenloketje’.

vincent vis

Vincent Vis

Ronald Mingels: ‘100% mensenwerk’

Ronald Mingels, controller en hoofd bedrijfsbureau, was zeer betrokken bij ons. ‘Ik ben niet iemand die graag op de voorgrond staat, maar ik leef erop dat deze organisatie kan draaien’, zegt hij in een interview in het jaarverslag. Dat was vaak een uitdagende puzzel. ‘Belangenbehartiging is moeilijk van tevoren te begroten. Hoeveel vergaderingen zijn er nodig om iets te bereiken voor patiënten? Het werk van de NPCF is voor 100% mensenwerk.’

Ronald overleed in 2011 onverwacht, hij werkte 15 jaar bij ons. ‘Ronald was zeer geliefd bij alle medewerkers. In zijn dagelijkse optreden wist hij een juiste mix van 'ernst' en 'luim' te combineren. Enerzijds kundig en nuchter, anderzijds sociaal en bindend.’ (uit zijn In Memoriam)